بسته
(0) کالا
هیچ محصولی در سبد خرید شما وجود ندارد.
دسته بندی محصولات زِیتونِت
    فیلترها
    Preferences
    جستجو

    اگریتوریسم راهکاری در راستای توسعه ی پایداری اکولوژیکی (گردشگری روستایی و گردشگری کشاورزی) | بخش اول

    اگریتوریسم به عنوان زیر مجموعه ای از گردشگری روستایی و الگوی فضایی گردش در محیط های کشاورزی امروزه مورد توجه ی بسیاری از کشورهای جهان میباشد. اگریتوریسم یک محرک اقتصادی میباشد که با توسعه ی پایدار هماهنگ است و بین دو صنعت قوی و با سابقه ی کشاورزی و توریسم پیوند برقرار میکندو به عنوان یک پدیده ی اثرگذار بر فرآیند توسعه ی روستایی از جنبه های مختلف پایداری از جمله اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، اکولوژیکی و سیاسی، اثرات شگرفی بر حیات روستایی و محیط زیست می گذارد.

    در سال های کنونی، توسعه ی پایدار به عنوان روشی نو مطرح شده تا جوامع بتوانند بدان وسیله درباره ی سطح زندگی، عدالت اجتماعی و حفظ منابع بیندیشند. بخصوص بحث " پایداری اکولوژیکی"، با تسلط انسان بر کره ی خاکی و محیط زیست که باعث شد محیط زیست و اکولوژی را به سوی عدم تعادلی جبران ناپذیر سوق دهد، سرلوحه ی سیاستگذاری های دولتها قرار گرفت. شهرنشینی و تراکم شهرها باعث نیاز به فراغت بیشتر در محیط های بیرون شهر مخصوصاً روستاها در انسانها بوجود آورد و تقاضا برای مواد غذایی افزایش یافت. پاسخگویی سریع به این نیازها بدون توجه به ابعاد مختلف توسعه ی پایدار و اولویت قرار دادن "بعد اقتصادی" بدون توجه به ابعاد و ارزش های دیگر پایداری، هم سلامت غذایی انسانها و هم محیط زیست را تحت تأثیر قرار داده است. "پایداری اکولوژیکی (بوم شناسی)، تضمین کننده ی آن است که توسعه با حفظ فرآیندهای اساسی زیست محیطی، تنوع منابع و گونه های زیستی سازگار باشد.

    با توجه به اینکه اگریتوریسم زیرمجموعه ای از مجموعه ی گسترده ی گردشگری می باشد تصمیم گرفتیم در زیتونت به تاریخچه ی اجمالی در مورد " گردشگری و محیط زیست"بپردازیم.

    در دهه 1970، همزمان با توسعه گردشگری بین المللی پرسش هایی درباره اثرات زیست محیطی گردشگری در جوامع میزبان مطرح شد و اهمیت موضوع مورد توجه سازمان های جهانی قرار گرفت. در سال 1997 سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه گروه ویژه ای را مأمور بررسی ارتباط بین گردشگری و محیطزیست نمود. در دهه 1980، گسترش گردشگری انبوه به عنوان ابزاری برای توسعه ی اقتصادی قلمداد شد. در ژوییه 1992، نمایندگان بیش از 170 کشور در شهر ریو دوژانیرو در کشور برزیل در کنفرانس سازمان محیط زیست و توسعه شرکت کردند.

    شرکت کنندگان در کنفرانس، توسعه پایدار جهان را مناسب ترین اقدام برای هماهنگی بین توسعه اقتصادی و حفاظت محیطی اعلام کردند و در بیانیه مصوب، بر ضرورت تلفیق حفاظت محیطی در سیاستها و فرآیندهای توسعه پایدار تأکید نمودند.  در طول دهه 1990، در هر دو سطح محلی و جهانی توجه بیشتری به محیطزیست معطوف شد و موضوعات و مسائل زیست محیطی مرتبط با گردشگری به جراید و نشریات کشیده شد. در اولین دهه قرن بیست و یکم، همزمان با آگاه تر شدن جوامع نسبت به شکنندگی و آسیب پذیری طبیعت، ارتباط بین گردشگری و محیط زیست به طور جدی تری مورد توجه قرار گرفته است و در حال حاضر دوراندیشان و مصلحان اجتماعی به ویژه دانشگاهیان بر آگاه سازی جوامع  در مورد ضرورت مهار کردن صنعت گردشگری و مدیریت علمی آن تأکید خاص می نمایند.

    اما پژوهش درباره ی اثرات زیست محیطی گردشگری از دهه 1960 میلادی آغاز شد و در اواسط دهه 1970 به اوج خود رسید. در این زمان بود که بودوسکی در 1976، کرینپدورف در 1977 و کوهن در 1987 در پژوهش های خود به طور توأمان به گردشگری و محیط زیست پرداختند. بودوسکی به وضعیت در مورد رابطه گردشگری با محیط زیست اشاره میکند: تعارض، وجود توأمان وهمزیستی.

     وی معتقد بود در حالت اول این دو فعالیت با یکدیگر در تضاد و تعارض قرار دارند. در حالت دوم هر یک به موجودیت خود ادامه می دهد و در حالت سوم، رابطه این دو به صورت همزیستی تداوم می یابد. بودوسکی معتقد بود که رابطه گردشگری و محیط زیست در حالت دوم قرار دارد و به سمت حالت اول، یعنی تضاد و تعارض پیش می رود. کریپندورف از اولین کسانی بود که برای اصلاح رابطه گردشگری و محیطزیست و به حداقل رساندن اثرات منفی آن، بر اهمیت برنامه ریزی در توسعه گردشگری تأکید ورزید. کوهن نیز بین توسعه به منظور اصلاح و بهینه سازی از یک سو و توسعه مبتذل و نامطلوب گردشگری مدرن که موجد خسارات غیر قابل جبران به محیط زیست است، قایل به تفکیک شد.

    تحقیق درباره اثرات اکولوژیکی گردشگری در دهه 1980 ادامه یافت و از آن زمان تاکنون توجه به آثار زیست محیطی گردشگری رو به فزونی نهاده است. بسیاری از محققان بر ضرورت ارزیابی اثرات گردشگری بر محیط زیست تأکید کرده اند، از جمله پیرس در سال 1985، چارچوبی برای مطالعه گردشگری و استرس های وارده بر محیط عرضه کرد و نیوسام و همکاران در سال 2002 به مجموعه ای از اثرات زیست محیطی، سر منشأ آن اثرات، و مکان هایی که اثرات مزبور رخ میدهد اشاره کرده اند.

    گردشگری روستایی و اگریتوریسم

    گردشگری در جهان امروز یک صنعت بزرگ و یکی از ارکان توسعه پایدار محسوب و معرفی میشود و به موهبت طبیعت و میراث جامعه وابسته است که این منابع را به عنوان بخشی از محصول عرضه میکند و در این منابع با سایر کاربران از جمله ساکنان محل سهیم است.

    مناظر بومی، فرهنگی، طبیعی و مانند آنها همواره بستر مناسبی را برای حضور گردشگران فراهم می آورند. توریسم اشکال مختلفی دارد که اکنون شکلی نوین از توریسم با عنوان توریسم روستایی، با هدف توسعه پایدار جوامع محلی در نواحی روستایی، بعنوان ابزاری جهت توسعه اقتصادی و اجتماعی و یکی از مهمترین مشاغل مدرن در مناطق روستایی تجسم یافته است که با تأثیرگذاری در سه بعد پایداری اقتصادی، اجتماعی و محیطی ضمن جلب مشارکت جامعه محلی در توسعه اقتصاد ملی با پتانسیل حفظ و حمایت از منابع طبیعی و محیط زیست باعث پایداری محیطی میشود.

    اساس توریسم روستایی، ترکیب محیط زیست روستایی، فعالیت های مزرعه و فرهنگ های خاص موجود در روستا به منظور فراهم نمودن گردشگری و تنوع برای گردشگران و ایجاد فرصتی برای افراد محلی در جهت کسب درآمد بیشتر، ایجاد اشتغال، آشنایی با فرهنگ های مختلف، ایجاد ارتباط با افراد روستایی و ایجاد این فرصت ها بدون تخریب محیط زیست طبیعی مد نظراست.

    اگریتوریسم (توریسم کشاورزی) بخشی از گردشگری روستایی است که وابسته به محیط  روستایی، کشاورزان و دامداران محلی میباشد. و از ارکان اصلی آن، زمین کشاورزی است.

    اساس اگریتوریسم، در جهت حفظ و نگهداری از منابع طبیعی و گونههای کشاورزی، ارزش دهی به انواع محصولات کشاورزی، حفظ ارزش های معنوی روستاها، ایجاد فرصت های اقتصادی و افلزایش درآمدخانوارهای روستایی، در نتیجه کاهش مهاجرت و فرآیند شهرنشینی می باشد. اگریتوریسم شاخه ای از صنعت توریسم است که بدون سرمایه گذاری سنگین و موادخام، با برنامه ریزی های صحیح باعث افزایش درآمد نه در سطح محلی بلکه درسطح کشور میشود.

     در اقتصاد، کمتر بخش هایی هستند که همچون جهانگردی بتوانند با هزینه کم، ارزش افزوده بسیار پدید آورند.

    اگریتوریسم یک محرک اقتصادی میباشد که با توسعه پایدار هماهنگ است و مفاهیم گسترده ای مانند: اقامت در مزرعه، بازدیدهای آموزشی، مشاهده جلوه های فرهنگی محیط، فعالیت های تفریحی، فروش محصولات کشاورزی، ارائه تولیدات بومی و کشاورزی، صنایع دستی و خوراک، جشن های مزرعه و ... را شامل می شود.

     اگریتوریسم پیوند بین دو صنعت قوی و باسابقه کشاورزی و توریسم میباشد و نوعی کسب وکار ارتقاء مزارع کشاورزی به مقاصد گردشگری با هدف یادگیری و بازگشت به ارزش های انسانی است.

    مفهوم توریسم کشاورزی انبساط مستقیمی از توریسم محیطی اکوتوریسم است.

     

    [لینک مرتبط: اکوتوریسم یا بوم گردی چیست؟]

     

     که بازدیدکنندگان را برای تجربه کردن ویژگی های زندگی کشاورزی تشویق میکند. موفقیت صنعت توریسم کشاورزی را تنها میتوان موقعی تصور کرد که حمایت قوی جوامع روستایی را همراه داشته باشد.

     از اگریتوریسم میتوان به عنوان ابزاری برای حمایت از محیط زیست، فرهنگ روستایی، اشتغالزایی، افزایش درآمد و ارتقاء سطح زندگی ساکنان این مناطق وحفظ بافت سنتی روستا استفاده کرد.

    معمولا گردشگری راه حل بسیاری از مشکلاتی است که کشاورزان سراسر جهان با آن روبرو هستند.

    اجاره روزانه خانه روستایی

    نظر خود را وارد نمایید.