بسته
(0) کالا
هیچ محصولی در سبد خرید شما وجود ندارد.
دسته بندی محصولات زِیتونِت
    فیلترها
    Preferences
    جستجو

    ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی و اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی و ﺗﺎﺛﻴﺮ آن ﺑﺮ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی

    در ﺳﺮاﺳﺮ ﺟﻬﺎن زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان رﻛﻦ اﺳﺎسی واﺣﺪﻫﺎی ﺗﻮﻟﻴﺪی، ﻫﻤﻮاره ﻣﻄﺮح ﺑﻮده اﻧﺪ و ﺳﺎﺧﺘﺎر اﻗﺘﺼﺎدی ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺪون ﺣﻀﻮر آﻧﻬﺎ، ﭘﺎﻳﺪاری ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ.

    ﺑﺪون ﺷﻚ ﻧمی ﺗﻮان ﺑﺤثی از اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﻪ ﻣﻴﺎن آورد و ﻧﻘﺶ روﺳﺘﺎﻳﻴﺎن ﺑﻪ وﻳﮋه زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی را ﻧﺎدﻳﺪه ﮔﺮﻓﺖ. در واﻗﻊ زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻴﺮوی ﻋﻤﺪه ﺑﺮای اﻳﺠﺎد ﺗﺤﻮل و ﻣﻨبعی ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺑﺮای ﭘﻴﺸﺒﺮد اﻗﺘﺼﺎد روﺳﺘﺎ و اﻓﺰاﻳﺶ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺮخ رﺷﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪات ﻣﻮاد ﻏﺬایی میﺑﺎﺷﻨﺪ. اﻳﻦ مقاله زیتونت ﺗﻼش دارد ﺑﻪ ﺑﺮرسی و ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی و اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی و ﺗﺎﺛﻴﺮ آن ﺑﺮ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﭙﺮدازد. ﺟﻤﻊ آوری اﻃﻼﻋﺎت ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ای و ﺳﺎﻳﺖ ﻫﺎی اﻳﻨﺘﺮنتی ﺑﻮده و از ﻧﻮع ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻣﺮوری اﺳﺖ. ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎی ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﻘﺶ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺗﻀﻤﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺟﻮاﻣﻊ اﻧﺴﺎنی ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻛﺸﺎورزی ﺗﻮﺳﻂ آﻧﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﺣﺎﺋﺰ اﻫﻤﻴﺖ اﺳﺖ. از اﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﺑﺮ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺟﻬﺖ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدن ﻗﺪرت ﺳﺎزﻧﺪگی و ﺧﻼﻗﻴﺖ آن ﻫﺎ ﻳکی از ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ ای، ﻣﻬﻢ اﺳﺖ. ﻧﺘﺎﻳﺞ مقاله ﺣﺎکی از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﺎیی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻣﻮرد ﻏﻔﻠﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰان ﻗﺮار می ﮔﻴﺮد و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺗﻮزﻳﻊ ﺷﺪه ﺑﺮاﺳﺎس ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ای ﺑﻪ دﺳﺖ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻧمی رﺳﺪ ﻟﺬا ﻫﺮ ﻛﺸﻮری ﺑﺮای اﻳﻦ ﻛﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺧﻮد را در دﻧﻴﺎی ﭘﺮﻣﺨﺎﻃﺮه اﻣﺮوز ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪاﻗﻞ در ﺳﻄﺢ اﻗﺘﺼﺎدی ﻣﺒﺎدرت ﺑﻪ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻛﻨﺪ در اﻳﻦ راﺳﺘﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد می ﮔﺮدد ﺗﺎ دوﻟﺖ ﺑﺮای ﻛﺎرآﻓﺮﻳنی اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﺴﺘﺮﺳﺎزی ﻻزم را اﻧﺠﺎم داده، دﺳﺘﺮسی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺎت ﺗﺮوﻳجی، ﺗﺄﻣﻴﻦ اﺟﺘﻤﺎﻋی، زﻣﻴﻦ ﻛﺸﺎورزی و اﻃﻼﻋﺎت و ﻓﻨﺎوری و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ اﻓﺰاﻳﺶ دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻣﻨﺎبعی ﻣﺎﻧﻨﺪ وام، ﺗﻮﻟﻴﺪ و ﺑﻬﺮه وری ﺻﻮرت ﮔﻴﺮد.

    اﻣﺮوزه رﺳﻴﺪن ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪون ﺑﻬﺮه ﮔﻴﺮی از ذﺧﻴﺮه ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻴمی از ﭘﻴﻜﺮه ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻌنی زﻧﺎن اﻣﺮی ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ، ﻳکی از ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎی ﻧﻮﺳﺎزی اﻗﺘﺼﺎد ملی و ﺗﻮﺳﻌﻪ اﺟﺘﻤﺎعی، ﻣﺸﺎرﻛﺖ زﻧﺎن و ﻧﺤﻮه اﻳﻔﺎی ﻧﻘﺶ آﻧﺎن در ﺳﺎﺧﺘﺎرﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی اﺳﺖ. ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ، ﻫﻨﻮز در ﺟﻮاﻣﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ دﻻﻳﻞ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﻓﺮﻫﻨگی، اﺟﺘﻤﺎعی و اﻗﺘﺼﺎدی، ﺗﻌﺎدل ﻣﻄﻠﻮب و ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮلی در ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻋﺎدﻻﻧﻪ زﻧﺎن در ﺗﻮﺳﻌﻪ و ﺑﺮوز ﺧﻼﻗﻴﺖ ﻫﺎ و اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎی آﻧﺎن ﺑﺮﻗﺮار ﻧﺸﺪه اﺳﺖ.

    دراﻏﻠﺐ ﻛﺸﻮرﻫﺎی درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ، ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی و ﺗﺒﻌﻴﺾ ﺟﻨﺴیتی ﻣﺎﻧﻊ اﺻلی ﺑﺮای ﺗﻮﺳﻌﻪ اﺳﺖ. ﺑﺮای دﺳﺘﻴﺎبی ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺰاره ﺳﻮم، ﻳکی از ﻣﻬﺘﺮﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎی ﺗﻼش ﺑﺮای ﻟﻐﻮ ﺷﻜﺎف ﺑﻴﻦ زﻧﺎن و ﻣﺮدان از ﻧﻈﺮ ﻇﺮﻓﻴﺖ، دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ، ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎ و آﺳﻴﺐ ﭘﺬﻳﺮی در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺸﻮﻧﺖ و درﮔﻴﺮی ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد.

    دراﻳﻦ راﺳﺘﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس ﮔﺰارش ﻓﺎﺋﻮ در راﺳﺘﺎی دﺳﺘﻴﺎبی ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺰاره، اوﻟﻴﻦ ﻫﺪف، رﻳﺸﻪ ﻛﻦ ﻛﺮدن ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪ وﮔﺮﺳﻨگی در ﺟﻬﺎن اﺳﺖ.

    ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﻼش ﻫﺎی زﻳﺎد ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰان ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﻛﻪ از ﺗﻮان ﻣﻮﺟﻮد و ﺑﺎﻟﻘﻮه زﻧﺎن در ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﻨﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺗﻮزﻳﻊ ﺷﺪه ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ اﻏﻠﺐ ﺑﻪ دﺳﺖ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ، در اﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ اﻏﻠﺐ ﻣﺮدان را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﻮﻟﻴﺪﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻛﺸﺎورزی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ اﻧﺪ و ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺎﻓی ﺑﻪ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻧﺸﺪه اﺳﺖ.

    ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ، ﻳکی از ﻋﻮاﻣﻞ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪن و ﻣﺤﺮوﻣﻴﺖ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﺒﻮد ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻛﺎفی از ﻣﻴﺰان ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی اﺳﺖ.

    زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺆﺛﺮ در اﻣﻮر ﻣﺨﺘﻠﻒ اﻗﺘﺼﺎدی، اﺟﺘﻤﺎعی و ﻛﺸﺎورزی از ﻧﻈﺮ ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻧﻴﺮوی اﻧﺴﺎنی ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز در ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺳﻬﻢ ﺑﺴﺰایی دارﻧﺪ. ﻟﺬا اﻳﻦ ﻧﻴﺎز اﺣﺴﺎس می ﺷﻮد ﻛﻪ می ﺑﺎﻳﺴﺖ زﻧﺎن در زﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠفی ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ از اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﻧﻘﺶ ﺧﻮد را در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺎن ﻛﻨﻨﺪ. زﻳﺮا ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن ﺑﺎ ﻛﻴﻔﻴﺖ زﻧﺪگی و ﻣﺴﺎﺋﻞ اﺳﺎسی ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ در ارﺗﺒﺎط اﺳﺖ.

    ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن ﻳکی از اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ از دﻳﺪﮔﺎه ﻋﺪاﻟﺖ ﻣﺤﻮر و اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ و ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی اﻓﺰاﻳﺶ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ اﻋﺘﻤﺎد، اﻓﺰاﻳﺶ ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب، اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﻬﺎرت و اﻓﺰاﻳﺶ ﻗﺪرت ﻛﻨﺘﺮل ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ آﻧﺎن اﺳﺖ.

    ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻧﺸﺎن می دﻫﺪ ﻛﻪ دﺳﺘﻴﺎبی ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﻳﺪار ﺑﺪون ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻓﻌﺎل زﻧﺎن در ﺗﻤﺎمی ﻋﺮﺻﻪ ﻫﺎ اﻋﻢ از ﺧﺎﻧﻮادگی، اﻗﺘﺼﺎدی، اﺟﺘﻤﺎعی اﻣﻜﺎن ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

    ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﮔﺮ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺑﺰاری ﺑﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﻓﻘﺮزدایی ﺗﻠقی ﺷﻮد، ﺑﻌﺪ اﻗﺘﺼﺎدی آن اﻫﻤﻴﺖ زﻳﺎدی می ﻳﺎﺑﺪ.

    زﻳﺮا ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﻨﻴﻪ ی اﻗﺘﺼﺎدی زﻧﺎن ﺑﻪ ﻧﺤﻮی ﻛﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﻬﺮه ﮔﻴﺮی از اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎ و ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻫﺎی ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻨﺪ، آن ﻫﺎ را ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻫﺎیی ﻣﺴﺘﻘﻞ و ﻓﻌﺎل در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد. اﻳﻦ در ﺣﺎلی اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻛﺸﻮرﻫﺎی ﻛﻢ درآﻣﺪ، ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﮔﺴﺘﺮدگی و ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎی ﻗﻮی ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ ﺑﺨﺶ ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی، ﻣﻮﺗﻮر و ﻣﺤﺮك اوﻟﻴﻪ ی رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﻪ ﺷﻤﺎر می رود. از دﻳﺪﮔﺎه ﺗﻮﺳﻌﻪ ی اﻗﺘﺼﺎدی، ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی در ﻓﺮآﻳﻨﺪ رﺷﺪ و ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻛﺸﻮر وﻇﺎﻳﻒ ﻣﻬمی را ﺑﺮﻋﻬﺪه دارد. ﺑﻪ دﻟﻴﻞ وﺿﻌﻴﺖ ﺳﻴﺎسی و ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻫﺎی ﻳﻚ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻛﺸﻮرﻣﺎن، ﺗﺄﻣﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ از ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻛﺸﺎورزی داﺧلی ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺳﻴﺖ و دﻗﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮی ﭘﻴﮕﻴﺮی می ﺷﻮد. ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ از ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺻﺎدرات و ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ از راه اﻓﺰاﻳﺶ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﺑﺮای ﺧﺪﻣﺎت و ﻛﺎﻻﻫﺎی ﺻﻨﻌتی در ﺟﻮاﻣﻊ روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی ﻛﻤﻚ می ﻛﻨﺪ و ﻓﻀﺎی اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﻛﺸﻮر را ﺑﻬﺒﻮد می ﺑﺨﺸﺪ.

    طی 20 ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻧﻘﺶ ﻣﺤﻮری زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺑﺴﻴﺎری از ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ، از ﻗﺒﻴﻞ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی، ﭘﺎﻳﺪاری ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ، رﻳﺸﻪ ﻛنی ﻓﻘﺮ، ﻛﻨﺘﺮل ﺟﻤﻌﻴﺖ و ﺗﻮﺳﻌﻪ اﺟﺘﻤﺎعی ﺑﺮای ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﻦ اﻟﻤﻠلی آﺷﻜﺎر ﺷﺪه اﺳﺖ.

    ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻫﻤﻴﺖ ﺣﻴﺎتی ﻧﻘﺶ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﻛﻤﻚ ﺑﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﻪ ﻣﻴﺰان وﺳیعی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. در ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺸﻮرﻫﺎی در ﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ، آﻧﺎن ﺗﻜﻴﻪ ﮔﺎه اﺻلی ﻧﻴﺮوی ﻛﺎر در ﻣﺰرﻋﻪ، درآﻣﺪ ﺧﺎﻧﻮاده و ﻛﺸﺎورزی ﻣﻌﻴﺸتی ﺑﻪ ﺣﺴﺎب می آﻳﻨﺪ و در ﺑﺴﻴﺎری از ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ آﻣﺎده ﺳﺎزی، ﻧﮕﻬﺪاری و ﻓﺮآوری ﻣﻮاد ﻏﺬایی و اﻣﻮر ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺪاری از دام ﻫﺎ ﻧﻘﺶ ﻋﻤﺪه و اﺳﺎسی اﻳﻔﺎ می ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﻛﻪ زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳکی از ﻋﻮاﻣﻞ ﻧﺎﻣﺸﻬﻮد در اﻗﺘﺼﺎد ﻛﺸﺎورزی ﻣﺤﺴﻮب می ﺷﻮﻧﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﺳﻬﻢ ﻋﻈﻴمی از ﻛﻞ ﻧﻴﺮوی اﻧﺴﺎنی ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی را در ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎن ﺗﺸﻜﻴﻞ می دﻫﻨﺪ.

    ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻮﺿﻮع اﺷﺘﻐﺎل در ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی و ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺎم ﻣﻮﺿﻮع اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص در اﻳﻦ ﺑﺨﺶ و ﺗﺎﺛﻴﺮی ﻛﻪ می ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮ روی اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻓﺰاﻳﺶ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻳکی از ﻧﻴﺎزﻫﺎی اﺳﺎسی اﻣﺮوزه اﺳﺖ، اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻪ ﺑﺮرسی ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی و اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی و ﺗﺎﺛﻴﺮ آن ﺑﺮ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﺳﺖ.

    اﺷﺘﻐﺎل در ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی

    اﻣﺮوزه ﺣﺪود 70 درﺻﺪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﻬﺎن، 1,4 ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻧﻔﺮ در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻘﺮ در ﻣﻨﺎﻃﻖ روﺳﺘﺎیی زﻧﺪگی ﻣی ﻛﻨﻨﺪ و ﻣﻨﺒﻊ اﺻلی ﻣﻌﻴﺸﺖ آن ﻫﺎ ﻛﺸﺎورزی ﻣی باشد. ﻛﺸﺎورزی در ﺗﺤﻜﻴﻢ ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎد ﻛﺸﻮرﻫﺎی درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﻘﺸی اﺳاسی اﻳﻔﺎ می ﻛﻨﺪ. از آن ﺟﺎ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺨﺶ اﻗﺘﺼﺎدی از ﻧﻈﺮ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎزﻫﺎی ﻏﺬایی ﻣﺮدم، ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻮاد اوﻟﻴﻪ ﺻﻨﺎﻳﻊ، اﺷﺘﻐﺎل اﻓﺮاد و اﻳﺠﺎد درآﻣﺪ اﻫﻤﻴﺖ دارد، ﺛﺒﺎت و اﺳﺘﻤﺮار رﺷﺪ آن را می ﺗﻮان از ﻋﻮاﻣﻞ ﻋﻤﺪه ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﺛﺒﺎت اﺟﺘﻤﺎعی و رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی اﻳﻦ ﻛﺸﻮرﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر آورد.

    رﺷﺪ درآﻣﺪ ﺑﺎ ﻣﻨﺸﺎٌ ﻛﺸﺎورزی در ﺑﺎﻻ ﺑﺮدن درآﻣﺪ ﻣﺮدم ﻓﻘﻴﺮ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎر ﻣﺆﺛﺮﺗﺮ از رﺷﺪ درآﻣﺪ ﺑﺎ ﻣﻨﺸﺎٌ ﺧﺎرج از ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی اﺳﺖ. در اﻳﻦ راﺑﻄﻪ ﺗﺮﻳﺘﻞ و ﻫﻤﻜﺎران در ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺑﺮرسی ﺗﺎﺛﻴﺮ رﺷﺪ ﺑﻬﺮه وری ﻛﺸﺎورزی در ﺷﻴﻮع ﻓﻘﺮ در ﻛﺸﻮرﻫﺎی ﻛﻤﺘﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻪ، ﻳﺎدآور می ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻴﺴﺖ درﺻﺪ از ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﻬﺎن( ﻳﺎ 1/2 ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻧﻔﺮ) ﺑﺎ ﻛﻤﺘﺮ از ﻳﻚ دﻻر در روز زﻧﺪگی می ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ از آن ﻣﻴﺎن، ﻫﻔﺘﺎد درﺻﺪ روﺳﺘﺎیی می ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﺘﺎﻳﺞ اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، رﺷﺪ ﺑﻬﺮه وری در ﺻﻨﻌﺖ و ﺧﺪﻣﺎت ﺗﺎﺛﻴﺮ ﭼﻨﺪانی ﺑﺮ زﻧﺪگی اﻳﻦ ﻓﻘﺮا ﻧﺪارد.

    ﺑﺎﻧﻚ ﺟﻬﺎنی ﻧﻴﺰ در ﻳکی از آﺧﺮﻳﻦ ﮔﺰارش ﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺟﻬﺎنی(WDR) ﺧﻮد، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ راه ﺑﺮای ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ روﺳﺘﺎیی و اﻓﺰاﻳﺶ رﻓﺎه 600 ﻣﻴﻠﻴﻮن ﻓﻘﻴﺮ روﺳﺘﺎیی در ﻛﺸﻮرﻫﺎی در ﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ را ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬاری در ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی می داﻧﺪ.

    میتوانید گزارش بانک جهانی در سال 2019 را بصورت مستقیم دریافت نمایید.

    از اﻳﻦ رو ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی از اﻫﻤﻴﺖ وﻳﮋه ای ﺑﺮای ﻛﺸﻮرﻫﺎی در ﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ و ﻳکی از ﺑﺨﺶ ﻫﺎی ﻛﻠﻴﺪی در اﻗﺘﺼﺎد ﻛﺸﻮرﻫﺎی درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺤﺴﻮب می ﺷﻮد. در اﻳﺮان ﻧﻴﺰ اﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﻣﺤﻮری در رﺷﺪ و ﺗﻮﺳﻌﻪ اﻗﺘﺼﺎدی و ﺑﺨﺶ راﻫﺒﺮدی در ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎزﻫﺎی ﻏﺬایی ﺟﻤﻌﻴﺖ رو ﺑﻪ رﺷﺪ اﺳﺖ.

    ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪای ﻛﻪ از اﻳﻦ ﺑﺨﺶ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی دوم و ﺳﻮم ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺤﻮر ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﺎم ﺑﺮده ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﭼﻬﺎرم ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺮای اﻳﻦ ﺑﺨﺶ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ 6 درﺻﺪ و طی ﺳﺎل ﻫﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﭘﻨﺠﻢ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺘﻮﺳﻂ رﺷﺪی ﺑﺮاﺑﺮ 7 درﺻﺪ در ﺳﺎل ﺑﺮای آن در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ.

    ﻛﺸﺎورزی ﻫﺴﺘﻪ ای ﺑﺮای ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺮ ﻛﺸﻮری ﺑﻪ وﻳﮋه در اﻳﻦ ﻗﺮن 21 ﻻزم اﺳﺖ. از اﻳﻦ رو، ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬاری ﺑﺮ روی آن ﻫﻢ در ﻛﺸﻮرﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﻫﻢ در ﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ اﻣﺮی ﺿﺮوری اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی در ﺗﻮﻟﻴﺪ، اﺷﺘﻐﺎل و اﻳﺠﺎد اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی، ﻛﺸﻮرﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﻬﺎن، اﻋﻢ از ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻳﺎ در ﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ، می ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﻪ روش ﻫﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن اﻳﻦ ﺑﺨﺶ را ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪ.

    ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻛﺸﺎورزی ﺻﻨﻌتی ﺿﺮوری ﺑﺮای ﺑﺴﻴﺎری از ﻛﺸﻮرﻫﺎ اﺳﺖ و ﻻزم اﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬاری ﻫﺎی ﻻزم ﺑﺮ روی آن ﺻﻮرت ﮔﻴﺮد.

    ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی

    ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻧﺸﺎن ﻣی دﻫﺪ ﻛﻪ زﻧﺎن ﺑﻴﺶ از ﻣﺮدان در ﻣﻌﺮض ﻓﻘﺮ و ﺗﺒﻌﻴﺾ ﺟﻨﺴﻴتی ﻗﺮار دارﻧﺪ. اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺎن از ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻫﺎ و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﻻزم ﺑﺮای ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪی و ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ ﺑﺮﺧﻮردار ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. وﺟﻮد ﻣﻮاﻧﻊ و ﻣﺤﺪودﻳﺖ ﻫﺎی ﻓﺮاوان ﺑﺮ ﺳﺮ راه ﺗﻐﻴﻴﺮ و ﺗﺤﻮل ﭘﺎﻳﮕﺎه اﻗﺘﺼﺎدی و اﺟﺘﻤﺎعی زﻧﺎن ﻣﺘﺎﺛﺮ از ﻋﻮاﻣﻞ ﻓﺮﻫﻨگی و ﺣﻘﻮقی، ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻼشی را ﺑﺮای از ﺑﻴﻦ ﺑﺮدن ﻓﻘﺮ ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﻮاﺟﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ زﻧﺎن از ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻫﺎ و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺑﺮای ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ، ﻣﺤﺮوﻣﻨﺪ.

    زﻧﺎن ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎتی در ﻛﺸﺎورزی و ﺗﻮﺳﻌﻪ روﺳﺘﺎیی دارﻧﺪ و ﺷﻮاﻫﺪ ﺗﺠﺮبی ﺣﺎکی از آن اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺎن در ﻣﻨﺎﻃﻖ روﺳﺘﺎیی ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻣﺮدان ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻓﻘﺮ ﻗﺮار دارﻧﺪ.

    ﻧﮕﺮانی از ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺟمعی از زﻧﺎن ﺑﻪ ﮔﺮوه"ﻓﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﻓﻘﺮا" ﺳﺒﺐ ﻃﺮح روﻳﻜﺮدﻫﺎی ﻣﺘﻔﺎوتی از ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ای ﻛﻪ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن در ﺳﻄﺢ ﮔﺴﺘﺮده را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳکی از اﻫﺪاف ﻛﻠﻴﺪی اﻋﻼﻣﻴﻪ ﻫﺰاره ﺳﻮم اﻋﻼم ﻛﺮد.

    ازاﻳﻦ رو وﻗتی ﻛﺸﻮری می ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮ ﻣﻮاﻧﻊ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻓﻘﺮ و ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻏﻠﺒﻪ ﻛﻨﺪ، ﻣﻮﺿﻮع ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی و ﻣﺸﺎرﻛﺖ زﻧﺎن ﮔﺎمی ﻻزم ﺑﺮای ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻦ در ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ اﻧﺴﺎنی، ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎ، اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺰاره و اﻫﺪاف ﻣﻌﺘﺒﺮﺟﻬﺎنی ﻣﺤﺴﻮب می ﺷﻮد.

    اﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ واژه ای آﺷﻨﺎ اﺳﺖ و در ﺑﺴﻴﺎری از ﻣﻮارد اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه اﺳﺖ، اﻣﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺎفی و ﺟﺎﻣﻊ درﺑﺎره آن ﺑﺴﻴﺎر دﺷﻮار اﺳﺖ. ﻣﺸﻜﻞ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی ﭘﺪﻳﺪه ﻧﻬﻔﺘﻪ ای اﺳﺖ ﻛﻪ آﺷﻜﺎرا ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧمی ﺷﻮد. رﻳﻔﻜﻴﻦ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی را ﻓﺮآﻳﻨﺪی می داﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ واﺳﻄﻪ ی آن اﻓﺮاد ﺑﺮ اﻣﻮر و ﻛﺎرﻫﺎﻳﺸﺎن ﺗﺴﻠﻂ ﺑﻴﺸﺘﺮی می ﻳﺎﺑﻨﺪ و ﺑﺎ ﻛﺴﺐ ﻗﺪرت ﺑﺎﻻ، ﻛﻨﺘﺮل ﺑﺮ ﻣﻨﺎﺑﻊ، اﻋﺘﻤﺎدﺳﺎزی، ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺳﺎزی و ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻓﻌﺎل ﻗﺎدرﻧﺪ ﻣﺴﻴﺮ زﻧﺪﮔﻴﺸﺎن را ﺑﻪ درﺳﺘی ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪ.

    ﺑﻪ ﻋﺒﺎرتی، ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻗﺪرت ﺑﺨﺸﻴﺪن اﺳﺖ، ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻓﺮاد ﻛﻤﻚ ﺷﻮد ﺗﺎ اﺣﺴﺎس اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺷﺎن را ﺑﻬﺒﻮد ﺑﺨﺸﻨﺪ و ﻧﻴﺰ ﺑﺮ اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺗﻮانی ﻳﺎ درﻣﺎﻧﺪگی ﺷﺎن ﭼﻴﺮه ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرتی، در ﻓﺮد ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪ ﺷﻮرو ﺷﻮق ﻛﺎر و ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻳﺪ و ﺑﺮای اﻧﺠﺎم وﻇﺎﻳﻒ ﺑﺮاﺳﺎس اﻧﮕﻴﺰه ی درونی ﻋﻤﻞ ﻛﻨﻨﺪ. اﻓﺮاد ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ اﻣﻜﺎن اﻧﺠﺎم ﺑﺮخی ﻛﺎرﻫﺎ را ﺑﻪ دﺳﺖ می آورﻧﺪ، ﺑﻠﻜﻪ اﻧﺪﻳﺸﻪ آﻧﺎن درﺑﺎره ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺑﺎ اﻧﺪﻳﺸﻪ ای ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪ ﺷﺪن داﺷﺘﻪ اﻧﺪ ﺗﻔﺎوت می ﻛﻨﺪ.

    ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی دارای اﺑﻌﺎد ﻣﺨﺘﻠفی از ﺟﻤﻠﻪ اﺑﻌﺎد اﺟﺘﻤﺎعی، ﻓﺮدی و رواﻧﺸﻨﺎﺧتی، ﺣﻘﻮقی و ﻗﺎﻧﻮنی و اﻗﺘﺼﺎدی اﺳﺖ.

    ﻳکی از اﺑﻌﺎد ﻣﻬﻢ آن، ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﺎ ﻫﺪف اﻳﺠﺎد اﺷﺘﻐﺎل ﭘﺎﻳﺪار و اﻓﺰاﻳﺶ درآﻣﺪ ﺧﺎﻧﻮارﻫﺎ و ﺑﺎﻟﻄﺒﻊ، ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ آﻧﺎن می ﺑﺎﺷﺪ، زﻳﺮا وﺿﻊ اﺷﺘﻐﺎل از ﺟﻬﺖ ﻫﺎی ﻣﺘﻌﺪدی می ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮ ﻓﻘﺮ و اﺑﻌﺎد آن ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮔﺬار ﺑﺎﺷﺪ. در واﻗﻊ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی راهی ﺑﺮای ﻫﺪاﻳﺖ زﻧﺎن ﺑﻪ ﺳﻮی ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی ﺗﻮﻟﻴﺪی و درآﻣﺪزاﺳﺖ.

    در روﻳﻜﺮد ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن، ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی ﻓﺮآﻳﻨﺪی اﺳﺖ ﻛﻪ طی آن زﻧﺎن ﻗﺎدر می ﺷﻮﻧﺪ اﺗﻜﺎء ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را اﻓﺰاﻳﺶ دﻫﻨﺪ، ﺣﻖ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺮای اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺴﺐ ﻛﻨﻨﺪ، ﺧﻮد را ﺳﺎﻣﺎﻧﺪهی و ﻣﻨﺎبعی را ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻨﻨﺪ.

    اﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﺑﺮای ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ، ﺣﺬف ﻓﺮودﺳتی و ﺗﺤﻮل ﻫﺎی ﻧﻬﺎیی ﻛﻤﻚ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد.

    دراﻗﺘﺼﺎد روﺳﺘﺎﻫﺎ زﻧﺎن ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻣﻮر ﻛﻠﻴﺪی در ﭼﺎرﭼﻮب اﻗﺘﺼﺎد ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬی دارﻧﺪ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﻨﺎﺻﺮی ﻧﺎﻣرئی و ﻧﺎﻣﺸﻬﻮد، ﺑﺨﺶ ﻋﻈﻴمی از ﻧﻴﺮوی اﻧﺴﺎنی ﺷﺎﻏﻞ در اﻗﺘﺼﺎد را ﺗﺸﻜﻴﻞ می دﻫﻨﺪ.

    از اﻳﻦ رو، زﻧﺎن می ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻧﻘﺶ ﻣﺆﺛﺮی در ﺑﻬﺒﻮد ﺑﻬﺮه وری و اﻟﮕﻮﻫﺎی ﻛﺎرآﻣﺪ در زﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺼﺮف ﻣﻨﺎﺑﻊ و اﻣﻜﺎﻧﺎتﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی و اﺟﺘﻤﺎعی در ﻓﻀﺎﻫﺎی روﺳﺘﺎیی ﻛﺸﻮر اﻳﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. زﻧﺎن ﺑﺎ زﻧﺪگی در ﺟﻮاﻣﻊ روﺳﺘﺎیی ﺗﺠﺮﺑﻪ ای ﻣﺘﻔﺎوت از ﺗﺒﻌﻴﺾ و ﻣﺤﺮوﻣﻴﺖ را می ﭼﺸﻨﺪ، زﻳﺮا آﻧﺎن ﻋﻬﺪه دار آن دﺳﺘﻪ از ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻛﺴﺐ درآﻣﺪ ﻣﻠﻤﻮس ﻧمی ﺷﻮد و ﻫﻤﻴﻦ اﻣﺮ ﺳﺒﺐ می ﮔﺮدد ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ اﺟﺘﻤﺎعی- اﻗﺘﺼﺎدی ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮی ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻨﺪ، دﺳﺘﺮسی و ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﺷﺎن ﺑﺮ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺤﺪود ﺷﻮد.

    در واﻗﻊ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ راه ﺣﻞ، ﺧﻮاﺳﺘﺎر اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﺸﺎرﻛﺖ زﻧﺎن و ﺧﻮاﺳﺘﺎر ﻗﺪرت دادن ﺑﻪ آﻧﺎن، ﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺑﺮﺗﺮی ﻳﻚ ﻓﺮد ﺑﺮ ﻓﺮد دﻳﮕﺮ، ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی اﻓﺰاﻳﺶ ﺗﻮان آن ﻫﺎ ﺑﺮای اﺗﻜﺎ ﺑﻪ ﺧﻮد و ﮔﺴﺘﺮش ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب در زﻧﺪﮔی اﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻳﺎد ﺷﺪه ﺧﻮاﻫﺎن رﻓﻊ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی در ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻫﻤﻪ اﺣﺘﻴﺎﺟﺎت اوﻟﻴﻪ زﻧﺎن، ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺎر در ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﻴﺎن زن و ﻣﺮد، اﻣﻜﺎن ﺑﻬﺮه ﺑﺮداری ﻫﺮ ﻓﺮد از ﺗﻮاﻧﺎیی ﻫﺎی ﺧﻮد و رﻓﻊ ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻫﺎی ﻗﺎﻧﻮنی ﺑﻴﻦ زن و ﻣﺮد اﺳﺖ.

    از آن ﺟﺎیی ﻛﻪ وﺿﻌﻴﺖ زﻧﺎن ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه ﻣﻘﺪار ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ آن ﺟﺎﻣﻌﻪ میﺑﺎﺷﺪ می ﺗﻮان ﺑﺎ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن ﮔﺎمی ﻣﻬﻢ در اﻳﻦ راﺳﺘﺎ و اﺳﺘﻔﺎده ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ از ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺮوﻫﺎ و اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎی اﻧﺴﺎنی آﻧﺎن ﺑﺮداﺷﺖ.

    ﻣﺮاﺣﻞ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی

    ﺳﺎرا ﻻﻧﮕﻪ ﺑﺮاﺑﺮی ﺑﻴﻦ زﻧﺎن و ﻣﺮدان را ﻣﺤﻮر ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺗﻮﺳﻌﻪ اﻣﻮر زﻧﺎن داﻧﺴﺘﻪ و ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ اﻣﻮر زﻧﺎن را در ﭘﻨﺞ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻌﻴﻴﻦ می ﻛﻨﺪ. او ﺗﺄﻛﻴﺪ می ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﺎﺳﺎزی ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧاشی از ﻛﺴﺐ ﺑﺮاﺑﺮی اﺳﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﻴﺰان ﺑﺮای ﺗﻌﻘﻴﺐ اﻫﺪاف ﺑﺮاﺑﺮی ﺿﺮورت دارد. ﻣﺮاﺣﻞ ﺑﺮاﺑﺮی از ﻧﻈﺮ او ﻋﺒﺎرت اﻧﺪ از رﻓﺎه، دﺳﺘﺮسی، آﮔﺎهی، ﻣﺸﺎرﻛﺖ و ﻛﻨﺘﺮل. اﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﻧﺸﺎن می دﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﺪارج ﺑﺎﻻی ﺑﺮاﺑﺮی ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺪارج ﺑﺎﻻی ﺗﻮﺳﻌﻪ و ﺗﻮاﻧﺎﺳﺎزی ﻣﺤﺴﻮب ﻣی ﺷﻮد. اﻛﻨﻮن ﻫﺮ ﻳﻚ از اﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﺷﺮح داده ﻣی ﺷﻮد:

    رﻓﺎه: در اﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻣﺴﺎﺋﻞ رﻓﺎه ﻣﺎدی زﻧﺎن در ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﻣﺮدان در ﻣﻮاردی ﻣﺎﻧﻨﺪ وﺿﻌﻴﺖ ﺗﻐﺬﻳﻪ، ﺗهیه ﻣﻮاد ﻏﺬایی و درآﻣﺪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ م ﻳﺸﻮد. زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻓﺮادی ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺗﺼﻮر می ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﻗﺎدر ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ در وﺿﻊ ﺧﻮد ﺗﻐﻴﻴﺮاتی ﺑﺪﻫﻨﺪ و ﻓﻘﻂ از ﻣﺰاﻳﺎی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی رﻓﺎهی اﺳﺘﻔﺎده می ﻛﻨﻨﺪ. اﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻣﺮﺣﻠﻪ ی ﺻﻔﺮ از ﺗﻮاﻧﺎ ﺳﺎزی زﻧﺎن ﻣﺤﺴﻮب می ﺷﻮد. ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ زﻧﺎن ﺑﺮای ﭘﻴﺸﺒﺮد رﻓﺎه ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺮدان، آﻧﻬﺎ را درﮔﻴﺮ ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺎ ﺳﺎزی و درﮔﻴﺮ ﻣﺮاﺣﻞ ﺑﺎﻻی ﺑﺮاﺑﺮی می ﻛﻨﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ، اﮔﺮ وﺿﻌﻴﺖ رﻓﺎهی دﺧﺘﺮان ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻫﺎی ﺟﻨﺴﻴتی ﭘﺎﻳﻴﻦ اﺳﺖ، ﭘﺲ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪ ﺳﺎزی ﻳﻌنی ﻓﺎﻳﻖ آﻣﺪن ﺑﺮ اﻳﻦ ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ از ﺳﻄﻮح ﺑﺎﻻی ﺑﺮاﺑﺮی اﺳﺖ.

    در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺪف ﺑﺮاﺑﺮی و ﺗﻮاﻧﺎ ﺳﺎزی زﻧﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺑﺮاﺑﺮی رﻓﺎهی ﺑﻴﺎﻧﺠﺎﻣﺪ. ﻣﺴﺌﻠﻪ ی رﻓﺎه زﻧﺎن ﺑﺪون در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻨﺴﻴﺘی ﺑﻪ ﺧﻮدی ﺧﻮد ﻳﻚ ﻫﺪف ﻣﺤﺴﻮب ﻧمیﺷﻮد.

    دﺳﺘﺮسی: ﻓﻮاﺻﻞ ﺟﻨﺴﻴﺘی از ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻧﺎﺷی ﻣی ﮔﺮدد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨی دﺳﺘﺮسی ﻛﻤﺘﺮ زﻧﺎن ﺑﻪﻣﻨﺎﺑﻊ اﺳﺖ دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻋﻮاﻣﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ، آﻣﻮزش، ﻛﺎرﻫﺎی دﺳﺘﻤﺰد ﺳﺎز، ﺧﺪﻣﺎت، آﻣﻮزش ﻫﺎی ﻣﻬﺎرت زا ﻛﻪ اﺳﺘﺨﺪام و ﺗﻮﻟﻴﺪ را ﻣﻤﻜﻦ ﻣی ﺳﺎزﻧﺪ، ﺣﺘی دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ دﺳﺖ رﻧﺞ ﺧﻮد.

    آﮔﺎهی:در اﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ زﻧﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی ﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎعی را درك ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﻜﻼت و ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﻴﺶ روی آﻧﺎنﻧﺎﺷی از بی ﻛﻔﺎﻳﺘی آﻧﺎن ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ ﺳﺎﻣﺎﻧﻪ اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﺒﻌﻴﻀﻬﺎ را ﺑﺮ آﻧﺎن ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻛﺮده اﺳﺖ.

    ﻣﺸﺎرﻛﺖ:ﺑﻪ ﻣﻌﻨی ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺮاﺑﺮ زﻧﺎن در ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮی اﺳﺖ، ﻳﻌﻨی ﺣﻀﻮر زﻧﺎن در ﺗﻤﺎم ﻣﺮاﺣﻞ، ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻴﺎزﻫﺎ، ﺷﻨﺎﺳﺎییﻣﺸﻜﻼت، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰی ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ، اﺟﺮا و ارزﺷﻴﺎبی اﺳﺖ. ﺑﺮاﺑﺮی در ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨی ﺷﺮﻛﺖ زﻧﺎن در ﺗﻤﺎﻣی ﭘﺮوژ ه ﻫﺎیی ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ و دﺧﺎﻟﺖ دادن آﻧﻬﺎ در اﻳﻦ اﻣﻮر ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻌﺪادﺷﺎن ﺑﺎﺷﺪ اﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ اﻓﺰاﻳﺶ ﺣﻀﻮری ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ی ﺗﻮاﻧﺎ ﺳﺎزی و ﻋﺎﻣﻠی ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺮای اﻓﺰاﻳﺶ ﺳﻄﺢ ﺗﻮاﻧﺎﺳﺎزی اﺳﺖ.

    ﻛﻨﺘﺮل:اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﺸﺎرﻛﺖ زﻧﺎن در ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮی ﻫﺎ، ﺑﻪ اﻓﺰاﻳﺶ ﻛﻨﺘﺮل آﻧﺎن ﺑﺮ ﻋﻮاﻣﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ و ﺗﻀﻤﻴﻦ دﺳﺘﺮسی ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ

    و ﺗﻮزﻳﻊ ﻋﺎدﻻﻧﻪ آن ﻣﻨﺠﺮ ﻣی ﺷﻮد. ﺑﺮاﺑﺮی در ﻛﻨﺘﺮل ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺗﻮازن ﻗﺪرت در ﺑﻴﻦ زﻧﺎن و ﻣﺮدان، و اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﻜﺪام از آﻧﺎن ﺑﺮ دﻳﮕﺮی ﺑﺮﺗﺮی ﻧﺪارد.

    اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی

    ﻧﻘﺶ ﺗﻐﺬﻳﻪ در ﺳﻼﻣﺖ، اﻓﺰاﻳﺶ ﻛﺎرایی، ﻳﺎدﮔﻴﺮی اﻧﺴﺎن ﻫﺎ و ارﺗﺒﺎط آن ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ی اﻗﺘﺼﺎدی در ﭘﮋوﻫﺶ ﻫﺎی وﺳﻴﻊ ﺟﻬﺎﻧی ﺑﻪ اﺛﺒﺎت رﺳﻴﺪه اﺳﺖ؛ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ در ﺑﻴﻦ اوﻟﻮﻳﺖ ﻫﺎی اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺮ ﻛﺸﻮر دﺳﺘﻴﺎبی ﺑﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی اﻫﻤﻴﺖ وﻳﮋه ای دارد. اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی، ﻳﻜی از ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ وﺟﻮه ﺳﻼﻣﺖ و اﻣﻨﻴﺖ اﻧﺴﺎﻧی ﺑﻮده و ﻓﻘﺪان آن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺑﻪ ﺧﻄﺮ اﻓﺘﺎدن اﻣﻨﻴﺖ ﺑﺮای اﻧﺴﺎن ﻫﺎﺳﺖ. اﻣﺮوزه ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮش ﻣﻔﻬﻮم ﺗﻮﺳﻌﻪ ی اﻧﺴﺎﻧی، ﻣﺴﺌﻠﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی اﺑﻌﺎد ﺗﺎزه ای ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻪ ﻳﻜی از ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣﺚ در ﻛﻠﻴﻪ ی ﻛﺸﻮرﻫﺎی ﺟﻬﺎن ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ و دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻣﻘﺪار ﻛﺎفی ﻣﻮاد ﻏﺬایی و ﺳﻼﻣﺖ ﺗﻐﺬﻳﻪ ای، از ﻣﺤﻮرﻫﺎی اﺳﺎسی ﺗﻮﺳﻌﻪ ی و زﻳﺮﺑﻨﺎی ﭘﺮورش ﻧﺴﻞ آﺗی ﻛﺸﻮر ﻗﻠﻤﺪاد ﻣی ﺷﻮد. ﺑﺴﻴﺎری دﻳﮕﺮ از ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨی ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ روﻧﺪ اﻓﺰاﻳشی ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﻬﺎن ﺗﺎ ﺳﺎل 2050 ﺑﻪ اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﻮاد ﻏﺬایی ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ. اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ وﺿﻌﻴﺘی اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم آﺣﺎد ﻣﺮدم در ﺗﻤﺎم زﻣﺎن ﻫﺎ ﻳﺎ اﻳﺎم ﺳﺎل از ﻧﻈﺮ ﻓﻴﺰﻳﻜی و اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﺮای ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎزﻫﺎی ﻳﻚ زﻧﺪﮔی ﺳﺎﻟﻢ، ﺑﻪ ﻏﺬای ﻛﺎفی، ﺳﺎﻟﻢ و ﻣﻐﺬّی دﺳﺘﺮسی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺪف ﻧﻬﺎیی اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻳﻚ ﭘﻴﻜﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮای ﻳﻚ زﻧﺪﮔی ﻓﻌﺎل و ﺑﺎ ﻛﻴﻔﻴﺖ می ﺑﺎﺷﺪ.

    وﺗﻤﺎم دﺳﺘﺎوردﻫﺎ، در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ آﺛﺎر ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺪت ﻳﻌﻨی ﺣﺬف ﻓﻘﺮ و ﮔﺮﺳﻨﮕی از ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻮد. اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی دارای ﻣﻔﻬﻮﻣی ﮔﺴﺘﺮده اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ای از ﻋﻮاﻣﻞ ﺑﻴﻮﻟﻮژﻳﻜی، اﻗﺘﺼﺎدی، اﺟﺘﻤﺎعی، ﻛﺸﺎورزی و ﻓﻴﺰﻳﻜی ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣی ﺷﻮد. اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی از ﻣﻔﻬﻮم ﻛﺸﺎورزی ﭘﺎﻳﺪار وﺳﻌﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮی دارد و ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻫﺪاف ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ در ﻛﺸﺎورزی ﭘﺎﻳﺪار، اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺧﺎﻧﻮار را ﻧﻴﺰ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﻣی دﻫﺪ. ﺑﺮ اﻳﻦ اﺳﺎس ﺑﺮای ﺗﺤﻘﻖ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﻋﻼوه ﺑﺮ آن ﻛﻪ ﻻزم اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻏﺬا ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮد، ﺑﻪ درآﻣﺪ و ﭼﮕﻮﻧﮕی ﺗﻮزﻳﻊ اراﺿی زﻳﺮﻛﺸﺖ ﻳﺎ در واﻗﻊ اﻟﮕﻮی ﻛﺸﺖ، ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺧﺎﻧﻮار و ﻧﻴﺎزﻫﺎی ﻏﺬایی اﻓﺮاد آن، ﭼﮕﻮﻧﮕی ﺗﻮزﻳﻊ ﻏﺬا در ﺳﺮزﻣﻴﻦ و ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺰان ﺗﻠﻔﺎت آن، وﺿﻌﻴﺖ زﻧﺎن ﺟﻤﻌﻴﺖ و ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎی در اﺧﺘﻴﺎر آﻧﺎن از ﻧﻈﺮ ﺑﺎروری و ﻣﺸﻜﻼت ﺳﺎﺧﺘﺎری ﺟﻤﻌﻴﺖ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺣﻔﺎﻇﺖ و اﺣﻴﺎی ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز ﺑﺮای ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﻴﺰ ﻻزم اﺳﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺎفی ﻣﺒﺬول ﮔﺮدد. اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻴﺎﺳﺖ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی در دو دﻫﻪ ی اﺧﻴﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻓﺰاﻳﺶ ﺑﺮوز ﺑﻼﻳﺎی ﻃﺒﻴﻌی، اﻓﺰاﻳﺶ ﻗﻴﻤﺖ ﻣﻮاد ﻏﺬایی، ﻛﻤﺒﻮد ﻣﻮاد ﻏﺬایی و ﻧﺎآراﻣی ﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ آن، در ﺑﺨﺶ ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﻬﺎن اﻓﺰاﻳﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ از اﻳﻦ رو اﮔﺮ ﺑﻪ ﺻﻮرت رﻳﺸﻪ ای و ﺟﺪی ﭼﺎره اﻧﺪﻳشی ﻧﺸﻮد بی ﺷﻚ ﺑﺸﺮﻳﺖ آﻳﻨﺪه ﻣﺒﻬﻢ ﭘﻴﺸﺮو ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ.

    ارﻛﺎن اﺻلی اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی

    ارﻛﺎن اﺻلی اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺷﺎﻣﻞ ﻏﺬای ﻛﺎفی، دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻏﺬا و ﺛﺒﺎت در درﻳﺎﻓﺖ ﻏﺬا ﻣی ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺷﺮح ﻣﺨﺘﺼﺮی از آن ﺑﻪ ﻗﺮار زﻳﺮ اﺳﺖ:

    ﻏﺬای ﻛﺎفی

    ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻏﺬای ﻛﺎفی ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻋﻠﻤی و در ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻌﺮﻳﻒ دﻗﻴﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺿﻮاﺑﻂ ﺗﻐﺬﻳﻪ ای اﻧﺠﺎم ﮔﻴﺮد. اﻣﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠفی از ﻏﺬای ﻛﺎفی دﻳﺪه ﻣی ﺷﻮد ﺑﻪ ﻃﻮری ﻛﻪ ﻓﺎﺋﻮ ﻏﺬای ﻛﺎفی را ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻏﺬاﻫﺎی اﺻﻠی ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز ﺑﺮای ﺗﻤﺎم ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺗﺄﻣﻴﻦ زﻧﺪﮔی ﺳﺎﻟﻢ و ﻓﻌﺎل ﺑﺮای ﻋﻤﻮم ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮده اﺳﺖ.

    دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻏﺬا

    ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی از ﻣﻨﻈﺮ اﺟﻼس ﺟﻬﺎﻧی ﻏﺬا، دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻏﺬا ﻣی ﺗﻮاﻧﺪ دﺳﺘﺮسی ﻓﻴﺰﻳﻜی و اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻔﻬﻮم دﺳﺘﺮسی ﻣﺒﺘﻨی ﺑﺮ اﻳﻦ ﻓﺮض اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ زﻣﺎﻧی ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ای ﻏﺬای ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز و ﻛﺎفی در دﺳﺘﺮس داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ از اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ. ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮرﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﺒﻜﻪ ﺗﻮزﻳﻊ ﻏﺬا در ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔی ارﺗﺒﺎط ﻧﺰدﻳﻚ و آﺳﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ(دﺳﺘﺮسی ﻓﻴﺰﻳﻜی) و درآﻣﺪ ﻳﺎ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺧﺎﻧﻮار ﺑﻪ اﻧﺪازه ای ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﻬﻴﻪ و ﺧﺮﻳﺪ ﻏﺬای ﻻزم را ﺑﺪون ﻓﺸﺎر زﻳﺎد ﻣﻴﺴﺮ ﺳﺎزد(دﺳﺘﺮسی اﻗﺘﺼﺎدی). دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻏﺬا در ﺳﻄﻮح ﻣﻠی، ﻧﺎﺣﻴﻪ ای و ﻣﺤﻠی ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺗﺠﺎرت و ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻏﺬاﺳﺖ. دﺳﺘﺮسی در ﺳﻄﻮح ﺑﻴﻦ اﻟﻤﻠﻠی ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﻫﺎی ﺟﻬﺎﻧی و ﻣﻌﺎﻣﻼت ﺧﺎرجی ﺗﻌﻴﻴﻦ می ﺷﻮد.

    ﺛﺒﺎت در درﻳﺎﻓﺖ ﻏﺬا

    ارزش ﻫﺎی ﺗﻐﺬﻳﻪ ای ﻣﻄﻠﻮب، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺛﺎﺑﺖ و ﭘﺎﻳﺪار از ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺼﺮف ﻣﻮاد ﻏﺬایی ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻏﺬا ﺣﺘی در زﻣﺎن ﺟﻨﮓ.

    از دﻳﺪﮔﺎﻫی دﻳﮕﺮ ﻣی ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺗﺎﻣﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺗﺎﺑﻊ ﭼﻬﺎر ﻋﺎﻣﻞ زﻳﺮ اﺳﺖ:

    دﺳﺘﺮسی اﻗﺘﺼﺎدی(درآﻣﺪ و ﻗﻴﻤﺖ ﻏﺬا)

    دﺳﺘﺮسی ﻓﻴﺰﻳﻜی(ﻛﺎﻻﻫﺎی ﻏﺬایی در ﻣﺤﻠﻪ)

    ﻓﺮﻫﻨﮓ و ﺳﻮاد ﺗﻐﺬﻳﻪ ای

    رﻫﺎیی از ﺑﻴﻤﺎری و ﺳﻼﻣﺖ ﺟﺴمی.

    اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی و اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی

    زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی اﻓﺰون ﺑﺮ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی درون ﻣﻨﺰل، در ﻫﻤﻪ ی ﻣﺮاﺣﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻛﺸﺎورزی و ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛلی ﻫﻤﻪ ی اﻣﻮر، ﻫﻤﺮاه ﻣﺮدان ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ می ﭘﺮدازﻧﺪ و اوﻗﺎت اﻧﺪك ﻓﺮاﻏﺘﺸﺎن را ﻧﻴﺰ در ﺳﺎﻳﺮ اﻣﻮر، ﻧﻈﻴﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺻﻨﺎﻳﻊ دﺳتی، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻠﻴﻢ، ﻗﺎلی و ﻏﻴﺮه ﺻﺮف می ﻛﻨﻨﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرتی، زﻧﺎن ﻧﻴﺮوی ﻣﺤﺮﻛﻪ ای ﺑﺮای اﻳﺠﺎد ﺗﺤﻮل و ﻣﻨبعی ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺑﺮای ﭘﻴﺶ ﺑﺮد اﻗﺘﺼﺎد روﺳﺘﺎﻫﺎ می ﺑﺎﺷﻨﺪ. اﮔﺮﭼﻪ ﻛﺸﺎورزی ﺑﻪ ﻃﻮر ﺳﻨﺘی ﺷﻐلی ﻣﺮداﻧﻪ ﺑﻮده، اﻣﺎ ﻧﻘﺶ زﻧﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺤﺪود ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ و ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﺸﺪه و اﻓﺰون ﺑﺮ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی درون ﻣﻨﺰل، در ﺑﻴﺮون(زراﻋﺖ، داﻣﭙﺮوری، ﺟﻨﮕﻞ داری و ﻏﻴﺮه) ﻧﻴﺰ ﻓﻌﺎل اﻧﺪ. اﻳﻦ در ﺣﺎﻟی اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻮاﻧﺎیی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ ﻣﻴﺰان ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻤﺘﺮی ارزش ﮔﺬاری ﺷﺪه اﺳﺖ و از ﺗﻮاﻧﺎیی ﻫﺎی زﻧﺎن ﺑﺮای ﺳﺎﺧﺘﻦ زﻧﺪﮔی ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮد، ﺧﺎﻧﻮاده و اﺟﺘﻤﺎع ﺑﻪ درﺳﺘی اﺳﺘﻔﺎده ﻧﺸﺪه اﺳﺖ. زﻧﺎن ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮده اﻧﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎ و ﻣﻨﺎﺑﻊ دﺳﺘﺮسی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، اﻓﺮادی ﻛﺎرآﻣﺪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد. زﻧﺎن ﺑﻪ ﻳﺎری ﻣﺮدان در ﻣﺰرﻋﻪ و دﻳﮕﺮ ﺳﻄﻮح ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺎدر ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی را ﺑﺮای ﻣﺮدم درﺳﺪه ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻜﻢ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻨﻨﺪ. آﻧﺎن ﺑﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ، ﻋﻤﻞ آوری و ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻮاد ﻏﺬایی ﻧﻘﺶ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻤی در ﺣﻴﺎت اﻧﺴﺎﻧی اﻳﻔﺎ ﻣی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. در واﻗﻊ زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻴﺮوی ﻋﻤﺪه ﺑﺮای اﻳﺠﺎد ﺗﺤﻮل و ﻣﻨﺒﻌی ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺑﺮای ﭘﻴﺸﺒﺮد اﻗﺘﺼﺎد روﺳﺘﺎ و اﻓﺰاﻳﺶ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺮخ رﺷﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪات ﻣﻮاد ﻏﺬایی ﻣی ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬا آﮔﺎﻫی روز اﻓﺰون ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ اﻳﻦ ﻗﺸﺮ در ﻓﺮآﻳﻨﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪ و ﻟﺰوم ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﮔﺴﺘﺮده ﺗﺮ آﻧﺎن در روﻧﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ اﺟﺘﻤﺎعی و اﻗﺘﺼﺎدی ﺳﺒﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی آﻧﺎن در ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎی ﻣﻠی، ﻣﺤﻠی و روﺳﺘﺎیی، ﺣﻤﺎﻳﺖ و ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧی ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺑﻪ ﻋﻤﻞ آﻳﺪ.[5] زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻧﻘﺶ ﻛﻠﻴﺪی، ﺑﻪ ﺧﺼﻮص در ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﺤﺮاﻧی و در ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺳﻼﻣﺖ و اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی اﻳﻔﺎ ﻣی ﻛﻨﻨﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﻘﺶ و ﺳﻬﻢ ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﻗﺸﺮ از ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﻬﺖ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻮاد ﻏﺬایی در ﺟﻬﺎن، ﻏﺎﻟﺒﺎ در راﻫﺒﺮدﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻮرد ﻛﻢ ﺗﻮﺟﻬی ﻳﺎ بی ﺗﻮﺟﻬی ﻗﺮار ﻣی ﮔﻴﺮﻧﺪ.[7] در واﻗﻊ اﻫﻤﻴﺖ ﺣﻴﺎﺗی ﻧﻘﺶ زﻧﺎن در ﻛﻤﻚ ﺑﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺑﻪ ﻣﻴﺰان وﺳﻴﻌی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﻧﻴﺴﺖ. در ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺸﻮرﻫﺎی در ﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ، آﻧﺎن ﺗﻜﻴﻪ ﮔﺎه اﺻﻠی ﻧﻴﺮوی ﻛﺎر در ﻣﺰرﻋﻪ، درآﻣﺪ ﺧﺎﻧﻮاده و ﻛﺸﺎورزی ﻣﻌﻴﺸﺘی ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣیآﻳﻨﺪ و در ﺑﺴﻴﺎری از ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ آﻣﺎده ﺳﺎزی، ﻧﮕﻬﺪاری و ﻓﺮآوری ﻣﻮاد ﻏﺬایی و اﻣﻮر ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺪاری از دام ﻫﺎ ﻧﻘﺶ ﻋﻤﺪه و اﺳﺎسی اﻳﻔﺎ ﻣی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ از اﻳﻦ رو آﮔﺎﻫی از ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی آﻧﺎن و ﻧﻘﺶ ﺑﺎﻟﻘﻮه ی آﻧﺎن در ﺟﻬﺖ ﺗﻀﻤﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﻻزم و ﺿﺮوری اﺳﺖ.

    ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺸﻜﻼت و ﻣﻮاﻧﻊ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺗﻀﻤﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی

    ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﭘﺎﺳﺨﮕﻮیی ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻋﻮاﻣﻞ و ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎیی ﻣﺎﻧﻊ از ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻋﻤﺪه و اﺳﺎسی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺗﻐﺬﻳﻪ و ﺗﺪاوم آن ﻣی ﮔﺮدد. ﻣی ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺸﻜﻼت آﻧﺎن در ﺗﻮﻟﻴﺪات ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی اﺷﺎره ﻛﺮد ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ ﻋﺒﺪاﻟﻌﺎل (2000) ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻮارد ذﻳﻞ میﺑﺎﺷﺪ:

    ﻣﺤﺪودﻳﺖ در دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎی آﻣﻮزﺷی از ﻗﺒﻴﻞ ﺧﺪﻣﺎت ﺗﺮوﻳﺠی، ﺧﺪﻣﺎت ﻣﺸﺎوره ای و اﻃﻼﻋﺎت ﻓنی

    ﻣﺤﺪودﻳﺖ در دﺳﺘﺮسی ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ دام، زﻣﻴﻦ و ﺗﻜﻨﻮﻟﻮژی ﻫﺎی ﺳﺎده

    ﻣﺤﺪودﻳﺖ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎی اﺷﺘﻐﺎل در ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی

    ﻓﻘﺪان ﻣﻬﺎرت ﻫﺎی ﻓﻨی

    ﺿﻌﻒ ﻗﺪرت ﻣﺎﻟی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی

    ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮدن ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺨﺶ ﻛﺸﺎورزی

    ﻓﻘﺪان اﻣﻨﻴﺖ ﺷﻐﻠی و.

    ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮی و ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد

    در ﻣﻴﺎن ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ اﻫﺪاف ﻛﺸﺎورزی، ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎی اﻳﺠﺎد اﺷﺘﻐﺎل، اﻓﺰاﻳﺶ درآﻣﺪ، ﺑﻬﺒﻮد ﻛمی و ﻛﻴفی زﻧﺪگی روﺳﺘﺎﻳﻴﺎن، ﻧﺤﻮه ی ﺑﻬﺮه ﺑﺮداری از زﻣﻴﻦ و اﻳﺠﺎد اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی، از اﻫﻤﻴﺖ ﺑﺴﻴﺎری زﻳﺎدی ﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪ ﻛﻪ ﺿﺮورت ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی در ﻗﺎﻟﺐ ﻛﺸﺎورزی ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻓﺰاﻳﺶ ﺟﻤﻌﻴﺖ اﻳﻦ اﻫﻤﻴﺖ را ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮاﺑﺮ ﻣی ﻛﻨﺪ. ﻣﺒﺤﺚ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی، ﻳﻜی از ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎ ﺑﺮای ﺳﻨﺠﺶ رﻓﺎه، اﻣﻨﻴﺖ و ﺷﻜﻮﻓﺎیی اﻗﺘﺼﺎدی ﻛﺸﻮرﻫﺎ ﻣﺤﺴﻮب ﻣی ﺷﻮد و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ آن، ﺑﻪ وﻳﮋه در ﻣﻨﺎﻃﻖ روﺳﺘﺎیی ﻛﻪ از ﺷﻬﺮﻫﺎ آﺳﻴﺐ ﭘﺬﻳﺮﺗﺮﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪف اﺻﻠی ﺗﻘﻮﻳﺖ و اﺳﺘﺤﻜﺎم زﻳﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻠی ﺷﻮد. ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻛﺸﺎورزی ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻴﺖ اﻓﺰاﻳﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ، اﻣﺎ دﺳﺘﺮسی ﻣﺮدم ﻛﺸﻮرﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ دﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﻣﻮاد ﻏﺬایی ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺪه ﻛﺎﻫﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ و اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺎﻋﺚ اﻳﺠﺎد ﮔﺮﺳﻨﮕی ﭘﻨﻬﺎن و ﻧﺎ اﻣﻨی ﻏﺬایی در اﺑﻌﺎد وﺳﻴﻌی ﺷﺪه اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺪ اﻳﻦ روﻧﺪ ﺳﺒﺐ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ ﻋﺎﻣﻼﻧی اﺛﺮ ﺑﺨﺶ ﺑﺮای اﻳﺠﺎد ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﻧﺪ. در ﺳﺮاﺳﺮ ﺟﻬﺎن زﻧﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان رﻛﻦ اﺳﺎسی واﺣﺪﻫﺎی ﺗﻮﻟﻴﺪی، ﻫﻤﻮاره ﻣﻄﺮح ﺑﻮدهاﻧﺪ و ﺳﺎﺧﺘﺎر اﻗﺘﺼﺎدی ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺪون ﺣﻀﻮر آن ﻫﺎ، ﭘﺎﻳﺪاری ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ. زﻧﺎن ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮده اﻧﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎ و ﻣﻨﺎﺑﻊ دﺳﺘﺮسی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، اﻓﺮادی ﻛﺎرآﻣﺪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد. زﻧﺎن ﺑﻪ ﻳﺎری ﻣﺮدان در ﻣﺰرﻋﻪ و دﻳﮕﺮ ﺳﻄﻮح ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺎدر ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی را ﺑﺮای ﻣﺮدم ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻨﻨﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﻘﺶ و ﺳﻬﻢ ﻣﻬﻢ اﻳﻦ ﻗﺸﺮ از ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﻬﺖ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻮاد ﻏﺬایی در ﺟﻬﺎن، ﻏﺎﻟﺒﺎ در راﻫﺒﺮدﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻮرد ﻛﻢ ﺗﻮﺟﻬی ﻳﺎ بی ﺗﻮﺟﻬی ﻗﺮار ﻣی ﮔﻴﺮﻧﺪ. از اﻳﻦ رو ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ راه ﺣﻞ، ﺧﻮاﺳﺘﺎر اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﺸﺎرﻛﺖ زﻧﺎن و ﺧﻮاﺳﺘﺎر ﻗﺪرت دادن ﺑﻪ آﻧﺎن اﺳﺖ ﺗﺎ ﻃی آن اﺗﻜﺎء ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را اﻓﺰاﻳﺶ دﻫﻨﺪ، ﺣﻖ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺮای اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺴﺐ ﻛﻨﻨﺪ، ﺧﻮد را ﺳﺎﻣﺎﻧﺪﻫی و ﻣﻨﺎﺑﻊ را ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻨﻨﺪ. اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺗﻮاﻧﺎیی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻣﻮرد ﻏﻔﻠﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰان ﻗﺮار ﻣی ﮔﻴﺮد و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺗﻮزﻳﻊ ﺷﺪه ﺑﺮاﺳﺎس ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ای ﺑﻪ دﺳﺖ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻧﻤی رﺳﺪ. اﻳﻦ ﻧﮕﺮش اﺛﺮی ﻛﺎﻣﻼ ﻣﻨفی در ﺗﺎﻣﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺟﻮاﻣﻊ در ﺑﺮ دارد ﻟﺬا ﻫﺮ ﻛﺸﻮری ﺑﺮای اﻳﻦ ﻛﻪ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺧﻮد را در دﻧﻴﺎی ﭘﺮﻣﺨﺎﻃﺮه اﻣﺮوز ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪاﻗﻞ در ﺳﻄﺢ اﻗﺘﺼﺎدی ﻣﺒﺎدرت ﺑﻪ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻛﻨﺪ از اﻳﻦ رو ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدﻫﺎی زﻳﺮ ﺟﻬﺖ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪﺳﺎزی و رﻓﻊ ﻣﺸﻜﻼت در اﻳﻦ راﺳﺘﺎ اراﺋﻪ ﻣی ﮔﺮدد:

    ﺑﺴﺘﺮ ﺳﺎزی دوﻟﺖ ﺑﺮای ﻛﺎرآﻓﺮﻳﻨی و اﺷﺘﻐﺎل زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺗﻮاﻧﺎیی اﻗﺘﺼﺎدی آن ﻫﺎ و ﺗﻀﻤﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺳﺎزﻣﺎن ﻫﺎی دوﻟﺘی و ﻏﻴﺮ دوﻟﺘی در آﻣﻮزش و راه اﻧﺪازی ﻛﺎرﮔﺎه ﻫﺎی ﺗﻮﻟﻴﺪی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮورش ﻗﺎرچ، ﻋﺮق ﮔﻴﺮی از ﮔﻴﺎﻫﺎن دارویی و ﺳﻨﺘی و ....را ﻣی ﺗﻮان از ﺟﻤﻠﻪ اﻳﻦ اﻗﺪاﻣﺎت داﻧﺴﺖ.

    ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﻴﺮی ﻣﺤﺮك ﻫﺎ و ﻣﺸﻮق ﻫﺎی دوﻟﺘی و ﻏﻴﺮ دوﻟﺘی ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻋﻀﻮﻳﺖ زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺗﻌﺎوﻧی ﻫﺎی ﻛﺸﺎورزی، ﺻﻨﺪوق ﻫﺎی اﻋﺘﺒﺎری ﺧﺮد، اﻧﻮاع اﻧﺠﻤﻦ ﻫﺎ و ﺗﺸﻜﻞ ﻫﺎی ﻛﺸﺎورزی ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

    ﻋﻠی رﻏﻢ ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در ﺟﺎﻣﻌﻪ روﺳﺘﺎیی، در ﻧﻘﺎط ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﻬﺎن دﺳﺘﺮسی آن ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺎت ﺗﺮوﻳﺠی، ﺗﺄﻣﻴﻦ اﺟﺘﻤﺎعی، زﻣﻴﻦ ﻛﺸﺎورزی و اﻃﻼﻋﺎت و ﻓﻨﺎوری ﻧﻮﻳﻦ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺤﺪود اﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻧﻴﺎز اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﻧﻴﺰ اﻗﺪاﻣﺎت ﻻزم ﺻﻮرت ﮔﻴﺮد.

    اﺗﺨﺎذ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎیی ﺑﺮای اﻓﺰاﻳﺶ دﺳﺘﺮسی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻌی ﻣﺎﻧﻨﺪ وام، ﺗﻮﻟﻴﺪ و ﺑﻬﺮه وری ﺻﻮرت ﮔﻴﺮد ﺗﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی آن ﻫﺎ در روﺳﺘﺎﻫﺎ اﻓﺰاﻳﺶ ﻳﺎﺑﺪ و ﺑﺎ ﻓﺮوش ﻣﺤﺼﻮﻻت ﺧﻮد در ﺟﻬﺖ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻓﻘﺮ ﭘﻴﺶ روﻧﺪ.

    ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎیی ﺑﺮای ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﻴﺮی ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎی ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣی و ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻫﺎی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮان اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ و ﻗﺪرت ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺳﺎزی و ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮی آن ﻫﺎ را ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻛﺮد و ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪی ﺳﺎزی آن ﻫﺎ در را در ﺟﻬﺖ ﺗﻀﻤﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی ﺟﻮاﻣﻊ ﺗﻮﺳﻌﻪ داد.

    ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰی و اﺗﺨﺎذ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎیی ﺑﺮای ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻧﻤﻮدن ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻫﺎی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣی

    ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻳﺰی و اﺗﺨﺎذ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﺎیی در راﺳﺘﺎی اﻓﺰاﻳﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ و ﻗﺪرت ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮی زﻧﺎن روﺳﺘﺎیی در راﺳﺘﺎی ﺗﻀﻤﻴﻦ اﻣﻨﻴﺖ ﻏﺬایی

     رزرو و اجاره خانه روستایی در گیلان و مازندران و گلستان

    نظر خود را وارد نمایید.